نسیم بهشت

آتش نمی سوزاند "ابراهیم"را

دریا غرق نمی کند "موسی"را

کودکی،مادرش اورا بدست موجهای"نیل" می سپارد

تا برسد به خانه فرعون تشنه به خونش؛

دیگری را برادرانش به چاه می اندازند؛

سر از خانه ی عزیز مصر در می آورد

مکر زلیخا زندانیش می کند؛

اما عاقبت برتخت ملک می نشیند؛

از این "قصص" قرانی هنوزهم نیاموختی؟!

که اگر همه عالم قصد ضرر رساندن به تورا داشته باشند،

و خـــــــــــــــــــــــــدا نخواهد!

نمی توانند......

او که یگانه تکیه گاه من است

ربیع حاجب می گوید:روزی طبیب هندی در مجلس منصور کتاب طب می خواند،در حالی که امام صادق(ع)در آنجا حضور داشت.چون از قرائت مسائل طب فراغت یافت،به امام ششم گفت:دوست داری از دانش خود به تو بیاموزم؟ حضرت فرمود:«نه زیرا آنچه من می دانم از دانش تو برتر است.»

طبیب پرسید:تو از طب چه می دانی؟ حضرت فرمود:«من حرارت را با سردی و سردی را با گرمی،رطوبت را با خشکی و خشکی را با رطوبت درمان می کنم و مسئله ی تندرستی را به خداوند وا می گذارم و برای تندرستی دستور پیامبر (ص)را به کار می برم که فرمود:«شکم ،درمان هر دردی است و تن را به آنچه خوی گرفته باید عادت داد.»

طبیب گفت:طب جز این چیزی نیست.امام گفت: «می پنداری که من این دستور ها را از کتاب های بهداشتی یاد گرفته ام؟»

طبیب گفت:آری،

امام فرمود:من این ها را از خدا فرا گرفته ام.تو بگو از جهت بهداشت من دانا ترم یا تو؟

طبیب گفت:البته من.

امام (ع)فرمودند:اگر این چنین است من از تو پرسش هایی می پرسم،تو پاسخ بده.

طبیب گفت:بپرس

امام صادق(ع)پرسش های زیر را از طبیب هندی پرسیدند:

*چرا جمجمه سر چند قطعه است؟

پیرمردی نارنجی پوش در حالی که یه بچه بغلش بود وارد بیمارستان شد و به پرستار گفت: خواهش می کنم به داد این بچه برسید. یه ماشین به این طفل معصوم زد و فرار کرد. پرستار : این بچه نیاز به عمل داره، برای عملش هم اول باید پولشو پرداخت کنید. پیرمرد: اما من یه کارگر ساده شهرداریم پولی هم ندارم الان، پدر و مادر این بچه رو هم نمی شناسم. این کوچولو داره تلف میشه خواهشا" عملش کنید من پول رو تا شب براتون میارم. پرستار : با دکتری که میتونه بچه رو عمل کنه صحبت کنید اونه که فقط میتونه در این مورد تصمیم بگیره. اما دکتر بدون اینکه به کودک نگاهی کنه گفت: این قانونه. باید پول قبل از عمل پرداخت بشه.
صبح روز بعد…
همان دکتر سر مزار دختر کوچکش ماتش برده بود و به دیروزش می اندیشید......

امشب شب اربعين مصباح هداست                 دل ياد حسين بن علي شير خداست
پروانه به گرد شمع حق پر زد و سوخت                امشب شب ياد عشقياء و شهداست

اربعین حسینی برعاشقان دلسوخته تسلیت باد

یلدا یعنی یادمان باشد که زندگی آن قدر کوتاه است که یک دقیقه بیشتر با هم بودن را
باید جشن گرفت. پیشاپیش شب یلدا تون مبارک

بیا تا در بلندترین فرصت شبانه از هزار رنگی پاییز به یکرنگی زمستان برسیم…

هر کسی از دل خود با خدا راه دارد . دری از همه دلها به سوی خداست.
حتی شقی ترین افراد در موارد گرفتاری و ابتلا، در وقتی که‏ اسباب و علل بکلی از او منقطع می‏شود، تکانی می‏خورد و به خدا التجا می‏برد.
این یک میل فطری و طبیعی است در وجود انسان. پرده گناه و شقاوت گاهی روی آن را می‏گیرد. در سختیها که پرده زایل می‏شود خود به خود این میل تحریک می‏شود و به هیجان در می‏آید .
شخصی از صادق آل البیت علیهم السلام پرسید : چه دلیلی بر وجود خدا هست‏ ؟
فرمود : آیا تاکنون کشتی سوار شده‏ای ؟
گفت : بلی.
فرمود : آیا اتفاق‏ افتاده که کشتی طوفانی شود و در شرف غرق شدن باشد و امید تو از همه جا بریده شود ؟
گفت : بلی، یک همچو اتفاقی افتاد .
فرمود : آیا در آن‏ وقت دلت متوجه به جایی بود و ملجأ و پناهی می‏جست و از یک نقطه‏ای‏ خواهش می‏کرد که ترا نجات دهد ؟
گفت : بلی.
فرمود : او همان خداست .

روزی امام حسن وامام حسین(ع) به حضور پیامبر(ص)رسیدند. درحالیکه جبرئیل نزد رسول خدابود.چون چشمشان به جدّشان پیامبر خدا افتاد، جبرئیل در نظرشان مانند دحیه کلبی آمد. دور او می چرخیدند. جبرئیل (ع) گفت: یا رسول الله ! دو کودک را نمی بینی که چه می کنند؟ فرمود: تو را همچون دحیه کلبی دیده اند. او زیاد سراغ این دو می آید و هرگاه می آید هدیه ای برایشان می آورد.

جبرئیل شروع کرد به اشاره کردن با دستش، مثل کسی که چیزی را می گیرد ناگهان در درستش یک سیب و به و انار بود. آنها را به امام حسن وامام حسین (ع) داد. هر دو خوشحال و خندان شدند و نزد جدّشان شتافتند.

پیامبر (ص) سیب و انار و به را گرفت و بویید، سپس فرمود:  نزدپدرو مادرتان ببرید. آن دو طبق دستور پیامبر خدا رفتند و چیزی از آنها را نخوردند، تا پیامبر نزدشان برود، سیب و میوه های دیگر به همان حال بود. فرمود: یا علی! چرا از میوه نخوردی و به همسر و فرزندانت ندادی و ماجرا را فرمود. پس پیامبر و علی و فاطمه و حسن و حسین (ع) از آن خوردند و به ام سلمه هم دادند. انار و به و سیب به همان حال باقی بود و هر چه از آن خورده می شد باز به حالت اول برمی گشت، تا اینکه رسول خدا (ع) از دنیا رفت.

امام حسین (ع) می فرماید : در دوران حضرت فاطمه (س) هم تغییر و کاهشی در آنها پیش نیامد. چون فاطمه (س) به شهادت رسید ، انار را از دست دادیم و سیب و به در دوران پدرم باقی بود. چون امیرالمؤمنین (ع) شهید شد، بِه هم ناپدید شد و سیب به همان حالت نزد امام حسن (ع) باقی بود؛ تا آنکه مسموم و شهید شد. سیب باقی بود تا وقتی که در محاصره و بی آبی قرار گرفتم. هر گاه تشنه می شدم، آن را که می بوییدم، شدت عطشم فرو می نشست. چون تشنگی ام افزون شد، بر آن دندان زدم و دیگر یقین به مرگ داشتم.

امام سجاد (ع) می فرماید : این سخنان را پدرم ساعتی پیش از شهادت به من گفت. چون به شهادت رسید، بوی آن سیب از قتلگاهش می آمد. در پی آن سیب بودند و اثری از آن دیده نشد، ولی بوی سیب، پس از حسین (ع) هم باقی ماند؛ قبر او را زیارت کردم، دیدم بوی آن سیب از قبر او به مشام می رسد. پس هر کس از شیعیان ما که زائران قبر او باشند بخواهند آن بو را استشمام کنند، هنگام سحر به زیارت  بروند. اگر مخلص باشند، آن بوی سیب را استشمام خواهند کرد.

منبع:فرهنگ عاشورا-تالیف جوادمحدثی